Sakrament bierzmowania w życiu człowieka wierzącego cz.1

Sakrament bierzmowania jest niepowtarzalnym wydarzeniem w życiu człowieka wierzącego. Obok chrztu i Eucharystii należy do tzw. sakramentów wtajemniczenia chrześcijańskiego (inicjacji). Jest to sakrament, w którym Duch Święty umacnia człowieka, udzielając mu siedmiorakich darów, mających pomóc człowiekowi w mężnym wyznawaniu wiary i postępowaniu według jej zasad. Bierzmowanie jest zatem owocnym spotkaniem z Chrystusem, który umacnia człowieka w ważnym etapie życia, jakim jest jego wszechstronne dojrzewanie i wkraczanie w dorosłość.

Sakrament chrztu świętego jest wyrazem wiary rodziców dziecka, a także ich powinnością wynikającą m.in. z sakramentu małżeństwa i dokonuje się bez jego świadomego udziału. Bierzmowanie natomiast domaga się już przemyślanej decyzji osoby, która pragnie do niego przystąpić. Sakrament ten nosi także nazwę „sakramentu umocnienia”. Winien być on przyjmowany w dojrzałym wieku, kiedy człowiek zdaje już sobie sprawę z wagi podejmowanych zobowiązań. Dlatego na początku przygotowania do bierzmowania kandydaci wyrażają wolę jego przyjęcia i rozpoczęcia przygotowania. Wyrażenie woli przyjęcia sakramentu może być dokonane wobec księdza proboszcza parafii zamieszkania. Na jego ręce kandydaci – w łączności z rodzicami lub opiekunami – kierują prośbę i wyrażają gotowość rzetelnego włączenia się w realizację programu przygotowania do bierzmowania.

Z uwagi na fakt, że bierzmowanie ma miejsce tylko jeden raz w życiu, Kościół pozwala na jego przyjęcie osobie, która należycie się do niego przygotowała. Dlatego duszpasterz zaświadcza biskupowi, że kandydaci są właściwie przygotowani do przyjęcia tego sakramentu, który z jednej strony zakłada już określony stopień dojrzałości kandydata, a z drugiej umacnia człowieka w jego nieustannym dojrzewaniu w wierze.

 

Rozpoczęła się w naszej parafii formacja młodzieży przed przyjęciem sakramentu bierzmowania. Niech będzie to dobry pretekst do tego, by każdy z nas uświadomił sobie, jak ważny to moment w naszym życiu, i że trzeba dołożyć wszelkich starań, by się do bierzmowania jak najlepiej przygotować, a po jego przyjęciu by żyć łaską tego sakramentu.

45-rocznica śmierci ks. infułata Antoniego Jagłowskiego

Już od niemal 1600 lat Europa może cieszyć się i dziękować Bogu za wyjątkową postać swego Patrona - św. Benedykta z Nursji, który potrafił ją wyprowadzić z cywilizacyjnego chaosu czasów upadku Cesarstwa Rzymskiego i osadzić na mocnym fundamencie chrześcijańskich wartości, ewangelizując piórem i pługiem nasz kontynent. Ten właśnie Święty jest również Zakonodawcą Zgromadzenia Sióstr Benedyktynek Misjonarek, które 102 lata temu powstało na Podolu, a od czasów powojennych posługuje na terenie dzisiejszej Diecezji Ełckiej. Tej benedyktyńskiej wspólnocie - od początków jej istnienia - towarzyszył ks. Infułat Antoni Jagłowski, kapłan związany z tą ziemią i tą świątynią, którego wspominamy w 45 rocznicę śmierci. Spoczywa on na naszym augustowskim cmentarzu.

Z tej okazji zapraszamy wszystkich do udziału w uroczystej Liturgii sprawowanej w niedzielę 15 września 2019 r., którą o godz. 11.40 poprzedzi montaż słowno-muzyczny przybliżający Osobę Czcigodnego Kapłana. Po Eucharystii udamy się na cmentarz, by wraz z siostrami benedyktynkami i Rodziną ks. Jagłowskiego, uczestniczyć w okolicznościowym nabożeństwie.

Serdecznie zapraszamy!

Rozpoczyna się nowy rok szkolny i katechetyczny

 W kontekście wydarzeń ostatniego czasu, a także głosów podważających wartość i znaczenie Kościoła, jest dziś szczególnie istotne, abyśmy jako ludzie wierzący sami byli świadomi, czym jest Kościół i jak ważne jest nasze miejsce w tej wyjątkowej wspólnocie.

Nieocenioną pomocą w kształtowaniu serc młodego pokolenia jest katechizacja. Od wielu lat jest ona obecna w polskich szkołach oraz przedszkolach i z powodzeniem wspomaga wychowawczą funkcję szkoły. Doświadczenie tego czasu świadczy o tym, że nauczanie religii w szkole sprzyja pełnemu rozwojowi młodego człowieka. Katecheza wzbogaca nasz edukacyjny krajobraz o nowe treści, a także, o czym nie można zapomnieć, posiada silny wymiar wychowawczy, wnosząc w życie szkoły i jej uczniów motywację w kształtowaniu dojrzałych osobowości. Dzisiaj, u progu nowego roku szkolnego, dziękujemy naszym katechetom za wielkodusznie podejmowaną troskę o mądre i staranne wychowanie.  Czynimy to tym bardziej, że ich wysiłki nie zawsze są należycie dostrzegane i doceniane. Widzimy rolę wszystkich nauczycieli, którzy wkładając swoje serce w proces kształcenia dzieci i młodzieży mają wielki wpływ na wychowanie i rozwój duchowy i ludzki swoich wychowanków.

Poszukując odpowiedzi na pytanie: jak dziś wychowywać, chcę przywołać Świętą Rodzinę z Nazaretu, stanowiącą wzór domowego Kościoła. Zauważmy,  że Maryja i Józef, którym Bóg powierzył wychowanie swego Syna, nie byli pozbawieni codziennych problemów. Wsłuchiwali się jednak w głos Boga i otwierali na Jego obecność. Zwiastując Maryi, że zostanie Matką Zbawiciela, Anioł zwraca się do Niej słowami: „Nie bój się Maryjo…”. Podobnie św. Józef słyszy: nie bój się! Każdy wychowawca przeżywa nieraz obawy jakie towarzyszą komuś, kto czuje ciężar odpowiedzialności związanej z wychowaniem. Warto w takiej sytuacji zaufać Bożej Opatrzności! Jak czuwała Ona nad Świętą Rodziną, tak również nie opuści i nas w tym, co składa się na codzienny trud wychowania.

Kochani Rodzice, prosimy, abyście od najmłodszych lat budowali więź swoich dzieci   z Kościołem, który jest naszym wspólnym domem. Wychowujcie dzieci w duchu zaufania do Kościoła i wskazujcie im ich własne miejsce w tej Chrystusowej wspólnocie. Dołóżcie starań, aby Wasze rodziny stawały się Kościołem domowym. Niech w nim wypełnia się misja nauczania, uświęcania i wzajemnej służby. Dziękujemy z całego serca za Waszą troskę o wychowanie dzieci w wierze Kościoła i zapewniamy, że w tym dziele towarzyszymy Wam wsparciem i modlitwą.

Nowy rok szkolny i katechetyczny to wyzwanie, ale i nowa szansa… Prosimy o modlitwę w intencji dzieci i młodzieży, rodziców i wychowawców o jak najowocniejsze przeżycie tego czasu.

Odpust zupełny

Objawienie Boże poucza nas, że grzechy pociągają za sobą kary, a gładzone są przez cierpienie, trudy życia czy też przez śmierć. Chrześcijanin popełniający grzech otrzymuje w sakramencie pokuty odpuszczenie winy, natomiast pozostaje jeszcze tzw. kara doczesna. Darowanie kary doczesnej określa się terminem "odpust", którego uzyskanie zakłada szczerą wewnętrzną przemianę oraz wypełnienie przepisanych uczynków. Odpust jest cząstkowy lub zupełny, w zależności od tego, czy uwalnia od kary doczesnej w części lub całości. Wierny może uzyskiwać odpust cząstkowy lub zupełny tylko za siebie lub ofiarować go za zmarłego, ale za nikogo z żyjących, ponieważ każdy człowiek sam jest w stanie dokonać przemiany swojego życia i wypełnić wymagane do otrzymania odpustu warunki. Odpust zupełny można uzyskać tylko jeden raz w ciągu dnia, poza pozostającymi w obliczu śmierci, natomiast odpusty cząstkowe można uzyskiwać w ciągu jednego dnia wielokrotnie.

Do uzyskania odpustu zupełnego wymagane są trzy warunki:

Pięć warunków zyskania odpustu zupełnego

Odpust zupełny może zyskać osoba ochrzczona, będąca w jedności z Kościołem spełniając pięć warunków podanych przez Kościół. Żeby zyskać odpust zupełny muszą być spełnione wszystkie pięć warunków. Kolejność spełnienia tych warunków nie jest ważna. Najważniejsze jest by przez cały ten czas, (dzień) być w stanie łaski uświęcającej.

  1. Stan łaski uświęcającej.

Spowiedź św. sakramentalna; jedna spowiedź wystarczy dla uzyskania kilku czy nawet kilkunastu odpustów, warunkiem jest by zawsze, za każdym razem być w stanie łaski uświęcającej.

  1. Wolność od przywiązania do jakiegokolwiek grzechu nawet powszedniego.
    Chodzi tutaj o samo przywiązanie, o radykalne zerwanie z jakąkolwiek sposobnością, o której wiemy, że może prowadzić nas do grzechu, nawet lekkiego; odrzucenie przywiązania do naszych słabości, złych skłonności, nałogów itp. W tym dniu powinniśmy prosić Pana Boga żeby dał nam siłę aby mogliśmy przezwyciężyć wszystkie te nasze słabości, które mogą nas zniewalać.
  2. Komunia św. – warunkiem jest przystąpienie tego dnia do Komunii św.
  3. Dzieło odpustowe, czyn odpustowy.
  4. Modlitwa w intencjach Ojca św.

Jest to modlitwa, która wspiera intencje Ojca św., które nosi w swoim sercu; wystarczy tutaj odmówić modlitwę „Ojcze nasz i Zdrowaś Mario” lub jakąkolwiek inną modlitwę w tych intencjach.

Za kogo możesz ofiarować Odpust?

  • Odpust możemy ofiarować za siebie lub za dowolną osobę zmarłą, lub też wielu zmarłych, dusze w czyśćcu cierpiące, należy tutaj dokonać wyboru.
  • Nie można ofiarować odpustu za drugiego człowieka.
  • Nie można jednocześnie ofiarować odpustu zupełnego za siebie i za zmarłych.
  • Odpust zupełny mogę zyskać tylko raz w ciągu dnia.
  • Odpustów cząstkowych mogę zyskać wiele w ciągu dnia.

W czerwcu w naszej parafii mamy trzy odpusty, więc myślę, że warto było przypomnieć sobie podstawowe wiadomości na ten temat...  :o)

Czym jest Triduum Paschalne? Krótki przewodnik

Najważniejszymi świętami dla każdego ochrzczonego nie są święta Bożego Narodzenia, ale Wielka Noc, podczas której objawiła się Boża miłość względem człowieka. Męka, śmierć i zmartwychwstanie Chrystusa z jednej strony są czasem pełnym smutku. Jednak, ze względu na zwycięstwo Pana Jezusa nad śmiercią, należą jednocześnie do najradośniejszych chwil dla chrześcijanina.

Wraz z dniem Niedzieli Palmowej wchodzimy w czas Wielkiego Tygodnia, czyli bezpośredniego okresu przygotowania do świąt wielkanocnych.  Centrum Wielkiego Tygodnia jest Triduum Paschalne. Z języka łacińskiego „triduum” oznacza „trzy dni”. W tym czasie mają miejsce najważniejsze wydarzenia w roku liturgicznym katolików. Celebrowana jest męka, śmierć i zmartwychwstanie Chrystusa. Triduum rozpoczyna się wieczorną mszą świętą w Wielki Czwartek (Msza Wieczerzy Pańskiej), kończy zaś drugimi nieszporami po południu Niedzieli Wielkanocnej.

Wielki Czwartek

W tym dniu sprawowana jest rano tylko jedna ofiara eucharystyczna, Msza Krzyżma świętego. Jest ona celebrowana w kościele katedralnym przez biskupa i prezbiterów danej diecezji. Biskup błogosławi oleje chorych i katechumenów oraz konsekruje święte krzyżmo. Kapłani zabierają nowe oleje do swoich parafii, stare zaś się spala.  Wieczorem odprawia się uroczystą Mszę Wieczerzy Pańskiej, która rozpoczyna Święte Triduum Paschalne. Jest ona pamiątką Ostatniej Wieczerzy. To wtedy Pan Jezus ustanowił dwa sakramenty święte: Kapłaństwo i Eucharystię.  Eucharystia ta jest także związana z obrzędem obmycia nóg. Wieczorna msza święta kończy się przeniesieniem Najświętszego Sakramentu do miejsca adoracji. W polskiej tradycji to miejsce nazywane jest „ciemnicą”.

Wielki Piątek

W tym dniu, nie sprawuje się Eucharystii. Adoruje się Pana Jezusa, odbywają się nabożeństwa drogi krzyżowej oraz gorzkich żali. Najważniejszym momentem tego dnia jest wieczorna Liturgia Męki Pańskiej. Składa się ona z następujących części: Liturgii Słowa, adoracji Krzyża i obrzędów Komunii Świętej.  Wierni wysłuchują obszernego opisu Męki Pańskiej według św. Jana. Następnie ma miejsce obrzęd adoracji Krzyża, jako znaku zwycięstwa Chrystusa nad śmiercią. Wierni całują krzyż, który jest wyrazem miłości Boga do człowieka.  Wielkopiątkową liturgię kończy przeniesienie Najświętszego Sakramentu do kaplicy, zwanej Bożym Grobem.

Wielka Sobota i Wigilia Paschalna

Od początku tego dnia trwa adoracja Najświętszego Sakramentu przy Grobie Pańskim. W tym dniu, podobnie jak w Wielki Piątek, nie odprawia się Mszy Świętej. Wigilia Paschalna, która rozpoczyna się po zachodzie słońca wliczana jest już w dzień następny, to jest w niedzielę. Jest to centralny moment Triduum Paschalnego. Celebracja Paschy rozpoczyna się późnym wieczorem w Wielką Sobotę, ale nie jest jej częścią.  Celebracja Misterium Paschalnego składa się z następujących części: Liturgia Światła, Liturgia Słowa, Liturgia Chrzcielna, Liturgia Eucharystyczna.

Serdecznie zapraszam do czynnego włączenia się w liturgię i do wspólnej modlitwy.