Przed rodzicami jest wiele zadań, które należy wypełnić. Zabiegamy o wychowanie naszych dzieci, zawozimy je na tańce, angielski, judo; chodzimy do ortodonty, poświęcamy czas i pieniądze, aby zapewnić dzieciom zdrowie i wychowanie – i dobrze czynimy. Ale Bóg kiedyś zapyta nas „Czy nauczyliście swoje dzieci modlitwy?”. Może odpowiemy „przecież Kasia pięknie tańczy, ma zdrowe i ładne zęby i mówi trzema językami” i wtedy uświadomimy sobie, że nie nauczyliśmy swojej córki tego najważniejszego języka, który pozwala rozmawiać z Bogiem. A przecież, jak powiedział pewien jezuita „największy dar, jaki mogą przekazać rodzice dzieciom, to przekazać im Boga”.

Co na ten temat mówi Jan Paweł II w adhortacji apostolskiej o zadaniach rodziny chrześcijańskiej w świecie współczesnym ”FAMILIARIS CONSORTIO”

„Rodzice chrześcijańscy mają szczególne zadanie wychowania dzieci do modlitwy, wprowadzenia ich w stopniowe odkrywanie Bożego misterium i nauczenia osobistej z Nim rozmowy. Zasadniczym i niezastąpionym elementem wychowania do modlitwy jest konkretny przykład, żywe świadectwo rodziców: tylko modląc się wspólnie z dziećmi, wypełniając swoje królewskie kapłaństwo, ojciec i matka zstępują w głąb serc dzieci pozostawiając ślady, których nie zdołają zatrzeć późniejsze wydarzenia życiowe”.

Każda rodzina powinna wypracować własny “styl” modlitwy. Nie może to być schemat, ale styl dostosowany do zmieniających się potrzeb, zainteresowań, wrażliwości rodziny, okresów liturgicznych i tego, czym żyje Kościół. W modlitwie rodzinnej powinno się stworzyć pole inicjatywy dla każdego, proponować także dzieciom przewodniczenie w niej. Przeżycia modlitewne w domu rodzinnym udzielają się dzieciom do tego stopnia, że jako dorośli modlą się w tym samym stylu.

Wspólna, codzienna modlitwa, czytanie Pisma Świętego i rozmowy na tematy religijne są nieodzowne w pogłębianiu życia duchowego w rodzinie. Prosta modlitwa rodzinna przed i po jedzeniu jest okazją do dziękowania Bogu za wszystkie dobra (materialne i duchowe) i pamiętania o tych, którzy cierpią głód i biedę. Z drugiej strony modlitwa wspólna nie może zastąpić modlitwy indywidualnej. Tam więc, gdzie praktykuje się codziennie wspólną modlitwę rodzinną, powinno się przewidzieć w niej także czas na kontakt osobisty z Bogiem.

 

Rodzice mają niezbywalne prawo do wychowania religijnego swoich dzieci. Nowy Katechizm Kościoła Katolickiego  zachęca rodziców, by rozpoczynali wychowywanie dzieci do wiary już od wczesnego dzieciństwa. Takie wychowywanie zaczyna się już wtedy, gdy członkowie rodziny pomagają sobie wzajemnie we wzrastaniu w wierze przez świadectwo życia chrześcijańskiego zgodnego z Ewangelią. Zadaniem rodziców jest nauczyć przede wszystkim swoje dzieci modlitwy oraz pomóc im odkryć, że są dziećmi Bożymi i że żyją w świecie stworzonym przez Pana Boga. Podstawowym miejscem katechezy dzieci i rodziców jest przede wszystkim parafia. Co jednak zrobić, gdy rodzina i rodzice nie spełniają swojej funkcji wychowawczej i chętnie zleciliby wychowanie swoich dzieci szkole?  Z obserwacji kontaktów z dziećmi, szczególnie przed I Komunią św., widać bardzo wyraźnie, że w wielu rodzinach nie ma katechezy rodzinnej - domowej. Niektóre dzieci nie potrafią uczynić znaku krzyża, nie znają podstawowych modlitw, wiele z nich nigdy nie było w kościele, dlatego też nie potrafią się w nim odpowiednio zachować.  Wielu rodzicom wydaje się, że katecheza szkolna wystarczy i że oni nie muszą już w tym względzie nic robić. Z praktyki katechetycznej wynika, że katechezę rodzinną rodzice chętnie zastąpiliby katechezą szkolną. To prawda, że rodzice w zdecydowanej większości wyrażają chęć udziału ich dzieci w katechezie, i chwała im za to. Czy jednak nie należałoby kontynuować katechezy szkolnej w domu podejmując tematy omawiane na katechezach, np. podczas niedzielnych popołudniowych spotkań rodzinnych, wspólnego czytania Pisma świętego, czy wspólnej modlitwy? Czy nie jest zastanawiający fakt dziwnej rozbieżności między ilością osób objętych katechezą a ilością osób dorosłych żyjących prawdziwie wiarą?  Kościół zatroskany o dzieci, młodzież i rodzinę ma świadomość, że konieczna jest praca z rodzicami. Rodzice sami często potrzebują formacji, mówią o tym. Dlatego w Kościele działa tak wiele ruchów i stowarzyszeń mających wspierać rodzinę i rodziców (m.in. Ruch Domowego Kościoła, Equipes Notre Dame, Odnowa w Duchu Św., Ruch Rodzin Nazaretańskich, Grupa św. Ojca Pio).  Temu celowi służą również spotkania z rodzicami przed udzieleniem sakramentu chrztu św., I Komunii św., sakramentu bierzmowania i inne.

Mimo wielu kłopotów związanych z życiem codziennym, wychowanie domaga się poświęcenia czasu dla dzieci i młodzieży. Należałoby więc bardziej zainteresować się sprawami dzieci; co ich niepokoi, na jakie pytania szukają odpowiedzi, czym się interesują, co jest dla nich najważniejsze w życiu, itp. Konieczna wydaje się coraz bardziej ścisła współpraca rodziców, kapłanów, katechetów i nauczycieli. Może trzeba by rodzice dostrzegli wartość organizowanych dla nich spotkań na bardzo konkretne tematy, np. jak wychować dzieci do wiary, jak przeżyć rok liturgiczny w rodzinie, jak może wyglądać wspólna modlitwa, jak świętować niedzielę-Dzień Pański, jakie powinno mieć miejsce w domu Pismo święte, jak je czytać, rozważać, jak zastosować przeczytane słowo Boże w życiu, itd. Często niestety spotkania te postrzegane są jako zło konieczne, a tak ważne tematy wcale nie są zgłębiane i poruszane w codziennym życiu rodzinnym.

 

Warto zauważyć, że w ostatnich dniach nasi biskupi pochylili się nad znanymi tekstami modlitw i podali prawidłowe i obowiązujące formy, których winniśmy używać…

Konferencja Episkopatu Polski ujednoliciła teksty popularnych modlitw Kościoła katolickiego. Wśród nich jest między innymi Pozdrowienie Anielskie, w którym od tej pory należy używać jednej formy.

Konferencja Episkopatu Polski postanowiła ujednolicić teksty modlitw w języku polskim. Zmiany dotyczą sytuacji, w których zwyczajowo używane były różne formy. Teraz biskupi zadecydowali, która z nich jest prawidłowa.

Ujednolicenie dotyczy między innymi Pozdrowienia Anielskiego, czyli popularnej modlitwy „Zdrowaś Maryjo”. I właśnie jej sam początek również został doprecyzowany – należy używać formy „Zdrowaś Maryjo” a nie „Zdrowaś Mario”, a także „błogosławionaś Ty między niewiastami” a nie „błogosławiona jesteś między niewiastami”.

Zmiany dotyczą też popularnej modlitwy „O Krwi i Wodo”, która związana jest z kultem Bożego Miłosierdzia. Biskupi potwierdzili, że poprawne sformułowanie w jej tekście to „któraś wypłynęła” a nie „któraś wytrysnęła”. Episkopat zwraca uwagę, że Siostra Faustyna w swoim dzienniczku używała różnych form, jednak to forma „wypłynęła” używana jest w oficjalnych modlitewnikach.

Ujednolicenie dotyczy również modlitwy „O mój Jezu” używanej podczas odmawiania różańca. Tam z kolei poprawna jest formuła „dopomóż szczególnie tym, którzy najbardziej potrzebują Twojego miłosierdzia”.

Modląc się samodzielnie, w rodzinie, czy we wspólnocie parafialnej używajmy obowiązujących form.

Liturgia Niedzieli Palmowej pokazuje nam, iż triumf Chrystusa i Jego Ofiara są nierozerwalnie ze sobą związane.

Choć to jest inna Niedziela Palmowa niż zazwyczaj, musimy sobie nieustannie przypominać, że nasze ograniczenia – przestrzenne, zdrowotne, rozumowe – nie stanowią żadnych ograniczeń dla Boga.

Zatem nawet w domach możemy otrzymać łaski płynące z duchowego zjednoczenia z Panem.

W VI Niedzielę Wielkiego Postu wsłuchujemy się w Ewangelię o triumfalnym wjeździe Chrystusa do Jerozolimy, z którym związany jest zwyczaj przygotowywania tradycyjnych palm, zaś podczas liturgii Słowa odczytywany jest opis Męki Pańskiej. Widzimy Jezusa – Króla wjeżdżającego do Jerozolimy wśród radosnych okrzyków. Potem idziemy z Nim przez całą historię bolesnej męki i śmierci, która zawsze kończy się zwycięstwem – zmartwychwstaniem.

Przed Mszą św. wiele rodzin także z naszej parafii przygotowało przestrzeń wokół siebie, np.: krzyż, obrus, świece, by sprzyjała ona modlitewnemu skupieniu. W modlitwie na poświęcenie palm czytamy: „Wszechmogący Boże, z palmami w rękach czcimy dzisiaj zwycięstwo Chrystusa”. Są one zatem znakiem czci oddawanej Chrystusowi i przyjęcia Go jako naszego Króla.

W słuchaniu Słowa Bożego może pomóc również wcześniejsze zapoznanie się z czytaniami. Komentarze historyczno-kulturowe i teologiczne mogą pomóc w lepszym zrozumieniu czytań oraz symboli.

Niedziela Palmowa rozpoczyna Wielki Tydzień, dlatego warto pomyśleć o konkretnych postanowieniach, np. programie modlitwy rodzinnej, uczynkach miłosierdzia względem potrzebujących. Może być to również dobry czas na szczere rozmowy dotyczące przeżywania ostatnich tygodni i świadectwa działania Boga w życiu.

Tłum witający Chrystusa wołał „Hosanna!”, co dosłownie znaczy „zbaw, wyratuj” i słał przed nim gałązki palmowe i płaszcze. Przyjmijmy Jezusa jako naszego Króla, który jest ponad wszystkimi ograniczeniami i trudnościami.

Zapraszamy do duchowej łączności i tak jak już pisałem przygotowania naszej przestrzeni, która będzie sprzyjała modlitwie

Gorzkie żale, przybywajcie..

Gorzkie Żale – to popularne, rdzennie polskie nabożeństwo i zbiór pieśni o Męce Pańskiej śpiewanych podczas Wielkiego Postu. Nazwa Gorzkie Żale pochodzi od pierwszych wyrazów pieśni: „Gorzkie żale przybywajcie, serca nasze przenikajcie”. Historia powstania Gorzkich Żalów przypada na koniec XVII i pierwszą połowę XVIII wieku i łączy się ściśle z historią Bractwa św. Rocha istniejącego przy kościele Świętego Krzyża w Warszawie, gdzie posługę duszpasterską pełnili i pełnią Księża Misjonarze św. Wincentego à Paulo. Bractwo to było najbardziej czynnym ze wszystkich innych stowarzyszeń, zwłaszcza na polu charytatywnym i liturgicznym. Członkom Bractwa św. Rocha z kościoła Św. Krzyża w Warszawie i ich opiekunowi, ks. Wawrzyńcowi Stanisławowi Bennikowi CM przypisuje się  napisanie tekstu specjalnego nabożeństwa. Nie wiemy czy ks. Bennik CM ze Zgromadzenia Księży Misjonarzy świętego Wincentego a’ Paulo, jest jedynym autorem tego dzieła, ale na pewno je wydał drukiem w lutym 1707 pod tytułem „Snopek Myrry z Ogroda Gethsemańskiego albo żałosne Gorzkiey Męki Syna Bożego (…) rozpamiętywanie”. Nazwa się wzięła od MIRRY czyli daru, jaki trzej królowie złożyli Bożemu Dzieciątku. Dar mirry był zapowiedzią męki i śmierci zbawczej Chrystusa. Pierwsze nabożeństwo zostało uroczyście odprawione w pierwszą niedzielę Wielkiego Postu, 13 marca 1707 roku w kościele pw. Świętego Krzyża w Warszawie. Nabożeństwo to bardzo szybko zyskało popularność w całej Polsce i otrzymało akceptację Stolicy Apostolskiej. Rozpowszechnili je oczywiście Księża Misjonarze Św. Wincentego a Paulo. Gorzkie Żale są śpiewane na całym świecie. W roku 2007 obchodzony był jubileusz 300 lecia powstania tego nabożeństwa.
Jak podają różne źródła Gorzkie Żale nawiązują treścią do tradycji pieśni pasyjnych, lamentacji, płaczów…. Ich schemat oparty jest na schemacie Jutrzni z modlitwy brewiarzowej. Treść nabożeństwa opiera się na ewangelicznym opisie męki, jednak bardzo widoczny jest wpływ tekstów ze Starego Testamentu, takich jak Psalm 22 oraz Pieśń o Cierpiącym Słudze Jahwe z Księgi Proroka Izajasza. To na nich zwłaszcza opierają się bardzo plastyczne opisy przeżyć torturowanego Jezusa podczas biczowania, upokorzeń, jakich doznawał od otaczających Go żołnierzy i tłumu, aż do ukrzyżowania.
Nabożeństwo Gorzkich Żali dzieli się na trzy części. W każdą niedzielę Wielkiego Postu odprawia się jedną część. Gorzkie Żale rozpoczynają się Zachętą (inaczej Pobudką). Zachęta rozpoczynająca każdą z części jest taka sama. Od początku nabożeństwo Gorzkich Żali miało również bardzo uroczystą oprawę liturgiczną.

W naszej parafii Gorzkie Żale w każdą niedzielę  w Wielkim Poście, po mszy św. o 10.30, 
i uroczyste nabożeństwo z kazaniem pasyjnym i procesją eucharystyczną po mszy św. o 18.00.

                                                                                                                                       ZAPRASZAMY